تلاش های نافرجام

سال 83 دغدغه اصلیم و الویت اول زندگیم شده بود این وبلاگ. دوری از خانواده و زندگی خوابگاهی و دانشجویی برام جدید بود ولی همه رو تحت شعاع قرار داده بود و روزی ده ها بار می اومدم و می خوندم و می نوشتم و نظر می دادم. اون موقع فلاپی دیسک داشتم و از اینترنت دیال آپ فوق برنامه خوابگاه برای وبلاگ نویسی  استفاده می کردم و خبری از تبلت و موبایل های هوشمند و اینترنت 4G نبود.

یادش به خیر!

الان  30 ساله شدم و اون شور و شوق 19 سالگی رو ندارم ولی تفکرات جدید و متفاوتی دارم. تشکیل خانواده دادم. یه حس و حال جدید دارم. تجربه دارم. و خلاصه داشته هایی دارم که دوستشون دارم و قدرشو می دونم. رضایت دارم و سعی می کنم قدر دان باشم.

و آیا این بار می خوام دوباره بنویسم؟ الان که اینقدر نوشتن و بیان کردن ذهنیات راحت تر شده؟

ان شالله...

/ 0 نظر / 30 بازدید