مکانیکار
درباره وبلاگ
محمد جواد

از آغاز دوره دانشجویی نوشتم و از اون موقع نزدیک به 10 سال می گذرد
نويسندگان
صفحات وبلاگ
            
RSS Feed

سلام...

انتخاب رشته می کنی و با هزار اميد ميای دانشگاه فکر می کنی که حالا ميتونی يه نفس راحت بکشی و فقط به درس فکر کنی و دلت رو به اين خوش کنی که داری يه رشته ای که بيشتر عمليه تا تئوری بخونی و اين خيلی حال ميده
اما اشتباهه!
وقتی سيلابس درسی رو ديدم و کتابها رو يه نگاه انداختم ديدم همچين خبری هم نيست همش تئوريه! به جز چند واحد آزماشگاهی و کارگاهی و دو واحد کارآموزی همش به نوعی رياضی فيزيک کاربرديه اونم روی کاغذ
اولين درس اختصاصی شروع شد،استاتيک ولی وقتی تموم شد می بينی با واقعيت خيلی فاصله داره وقتی داری برش يا خمش يه تير رو حساب می کنی يا مقدار نيروها و گشتاورهای اعمال شده به يک خرپا (مثل تيرهای فشار قوی برق) می بينی اينها چيزی نيست که تو آينده کاريت به دردت بخوره...
به خودت می گی پس اون تواناييهای که بايد داشته باشی که بتونی سری از ماشين آلات و قطعات طراحی شده در آری کو؟
مثلا صنعت خودرو رو نگاه کنيد هنوز مهندسين ما نمی تونن از عهده ی طراحی يک بدنه و يا موتور با قابليت های بالا بربيان.
موتور ملی توليد شد اما با مشاوره ی متخصصين آلمانی! وقتی طرح سه بعدی اونو ديدم و با طرح سه بعدی موتورهای روز دنيا مقايسه می کردم فاصله فاحش بين پيچيدگی و قدرت اونها کاملا مشخص بود.
با اين که داريم سعی می کنیم صنعتمون رو توسعه بديم اما خيلی عقبيم...



موضوع مطلب :

پنجشنبه ٢٤ شهریور ۱۳۸٤ :: ۱٠:٥۱ ‎ب.ظ
محمد جواد